Pokret Sigurna Srpska (PSS), koji predvodi gradonačelnik Banjaluke i lider PDP-a Draško Stanivuković, u javnosti se predstavlja kao novo, široko opoziciono okupljanje, alternativa i “platforma za promjene”. Međutim, struktura ljudi koji su u proteklom periodu pristupili ovom pokretu, kao i oni koji su ga suštinski formirali, otvaraju ozbiljna pitanja o njegovoj stvarnoj političkoj prirodi i dosljednosti opozicionog identiteta.

Uprkos ambicioznoj retorici o okupljanju “različitih političkih i društvenih energija”, PSS iz opozicionog korpusa nije uspio da privuče gotovo nikoga, osim dijela vlastite stranke — PDP-a. I to ne cijelog PDP-a, već prije svega Gradskog odbora Banjaluka i kruga ljudi lično bliskih Stanivukoviću.

Istovremeno, uticajni kadrovi PDP-a sa dužim političkim stažom, poput osnivača i počasnog predsjednika Mladena Ivanića i potpredsjednika stranke Igora Crnatka, ne samo da nisu dio Pokreta Sigurna Srpska, već su u više navrata pokazivali distancu prema personalizovanom modelu politike koji Stanivuković gradi.

To jasno pokazuje da PSS nije rezultat širokog opozicionog konsenzusa, već prije svega unutrašnje reorganizacije jedne gradske političke strukture, sa ambicijom da preraste u republički projekat.

Među rijetkim zvučnijim kadrovima koji imaju višegodišnji opozicioni staž, a koji se danas identifikuju sa Pokretom Sigurna Srpska, te ne dolaze iz banjalučkog ogranka PDP-a, jeste poslanik u Narodnoj skupštini Republike Srpske Maja Dragojević Stojić, koja je mandat osvojila na listi SDS-a a potom “preletila” u drugu po snazi partiju iz opozicionog bloka.

Stanivuković je iz drugih opozicionih partija “oteo” i Vladimira Medića u Šipovu, Vladimira Čakarevića u Modriči te Radivoja Spasojevića i Jovu Filipovića u Ugljeviku.

Bivši stubovi vlasti u prvim redovima

Za razliku od slabog odziva opozicije, PSS je pokazao izuzetnu sposobnost da privuče ljude koji su do juče bili dio vlasti. Među najistaknutijima su Igor Radojičić, bivši visoki funkcioner SNSD-a i dugogodišnji nosilac ključnih institucionalnih funkcija, te načelnik Pala Dejan Kojić, politički kadar koji je prošao kroz DEMOS — stranku koja čini okosnicu vlasti u Republici Srpskoj.

Kojić, Stanivuković i Radojičić

Posebno je neprirodan savez Stanivukovića sa Radojičićem, imajući u vidu istorijat njihovog odnosa, i međusobna napadanja.

Posljednjih dana tom krugu se pridružuju i nova imena, poput Gojka Kličkovića, koji takođe dolazi iz političkog miljea vlasti, a ne iz opozicionog fronta. Time PSS sve više poprima obrise političkog skloništa za bivše funkcionere sistema, a sve manje autentičnog opozicionog pokreta.

O koliko potrošenom kadru je riječ, dovoljno govori podatak da je Kličković, nakon decenija provedenih u SDS-u, u samo nekoliko godina “prodefilovao” kroz Socijalističku partiju Petra Đokića, NPS Darka Banjca, te sada Stanivukovićev PSS.

Posljednje “pojačanje” jeste jedna od brojnih “radikalnih stranaka” u Srpskoj, i to ogranak koji svojevremeno nije ispratio odluku tadašnjeg lidera SRS-a Milanka Mihajilice da se utope u PDP.

Ideološka magla i politički pragmatizam

Stanivuković PSS često opisuje kao pokret “za sve ljude”, “iznad stranaka” i “izvan podjela”. Međutim, upravo ta ideološka neodređenost omogućava da se pod isti politički kišobran smjeste ljudi sa potpuno suprotnim političkim biografijama — od opozicionih aktivista do bivših nosilaca politike protiv koje se PSS formalno bori.

U praksi, takav koncept ne proizvodi sinergiju, već razvodnjavanje političke poruke. Pokret koji nema jasnu liniju razgraničenja prema prethodnoj vlasti teško može uvjerljivo nastupati kao nosilac promjena. Umjesto otklona od starog sistema, PSS sve češće djeluje kao njegova rekonfiguracija, sa novim liderom, ali poznatim obrascima.

Da je sve otišlo previse daleko, pokazalo je nedavno gostovanje osnivača PDP-a Mladena Ivanića u emisiji “Istraga sedmice” u kojoj je po prvi put javno kritikovao aktuelnog lidera PDP-a i PSS-a. I to prilično oštro, što nije svojstveno Ivaniću, koji je posljednjih godina skoro pa u potpunoj političkoj “ilegali”. Ivanić je prvo podržao ideju da SDS-ov novopečeni lider Branko Blanuša bude kandidat za predsjednika Srpske i u oktobru 2026. godine, uprkos neskrivenoj Stanivukovićevoj ambiciji da to bude on.

“Milorad Dodik (lider SNSD-a, op.aut.)zna da je Blanuša pobijedio na ovim izborima i zna da su ovi izbori pokradeni. Dodik je danas jedan umoran čovjek koji nema nikakvu energiju. Gledao sam ga neku veče, on ponavlja jedne te iste stvari, prevrće. Nema više one energije koja je nekad bila u njemu. Svjestan je činjenice da mu se kraj polako približava”, rekao je Ivanić.

Sudbina DNS-a

On je potom rekao da se rijetko čuje sa Stanivukovićem te da ne podržava njegovu politiku, osnivanje PSS-a i usisavanje svega sa političke scene. Istakao je da ga sve to podsjeća na DNS Marka Pavića koji je, takođe, kako kaže, usisavao sve sa političke scene, a onda pukao kao naduvani balon i nestao.

“Protivim se gašenju PDP. U novom pokretu ne poznajem većinu ljudi i ne sviđa mi se to što je dio njih ranije bio u redovima aktuelne vlasti u Srpskoj. Nemam ja ništa protiv ukrupnjavanja, iako bih volio da je to ukrupnjavanje više bilo od ljudi koji nisu bili u ranijem periodu u vlasti. Najveći dio tih ljudi koji je ušao u pokret su ljudi koji su bili u vlasti proteklih godina i nisu istinska opozicija. Nemam ništa protiv ujedinjenja, ali imaću protiv ukoliko to bude značilo gašenje PDP, ne vidim razlog zašto bi se ta partija gasila”, naveo je Ivanić.

Govoreći o Stanivukoviću, Ivanić je istakao da je “u jednom momentu izgubio istinski opozicioni karakter, ali da djeluje da se u zadnjih pola godine ponovo vratio na tu stranu”.

“Djeluje, ali ne mora da znači da jeste. Ponekad mlade ljude povuče ambijent, osjećaj da su važni, da su bitni. Ovi nekoliko narodnih mjeseci su presudni za njegovu dugoročnu političku karijeru. Ako ne bude znao da ih na pravi način postavi, on može biti jedna zvijezda koja je u jednom trenutku eksplodirala, a onda se ugasnula. Nisam siguran da će baš puno ljudi sa zadovoljstvom prihvati toliki broj tih nekih ljudi koji su bili u vlasti, pa sad prilaze pokret kao neku novu nadu, novu svježinu. Neki od njih su mijenjali po 5-6 partija i ništa ne garantuje da neće promijeniti poslije i to”, kategoričan je bio Ivanić.